همیشه همین طور بوده . همیشه آواره و در به در بودم . از این شهر به آن شهر ،از این خانه اجاره ای به آن خانه  ، از این خوابگاه به آن خوابگاه از این بازداشتگاه به آن زندان و حالا از این وبلاگ به آن وبلاگ . وقتی در به در باشی حتی در فضای مجازی هم جایی نداری . شده ام مثل کولی های سرگردان .مثل آدمی که می داند چند ماهی بیشتر مهمان این خانه نیست دل و دماغ چیدن وسایلم را ندارم . چمدان هایم را همین طور انداخته ام یک گوشه تا کی دوباره حوصله کنم یکی یکی خرت و پرت هایم را توی این وبلاگ فزرتی بچینم .